Hoe vaak heb je de vraag ooit gesteld? ‘Oewist?’ – voor de West-Vlamingen.

In Italië vragen we : ‘Come va?’ ‘How are you?’ is universeel zelfs.

Het is dé vraag die overal in de wereld wordt gesteld.

Elk gesprek begint ermee en we verwachten als antwoord: ‘Goed!’ We horen het antwoord niet eens.

Het is toch altijd van: ‘Goed, en met jou?’ Goed… En dan stokt het gesprek. Om ervan af te zijn. Omdat ‘slecht’ niet goed genoeg is. We hebben geen tijd. We hebben geen interesse.

Wie antwoord er nu echt eerlijk op die vraag? Niemand!
We zijn doof voor andermans problemen. We willen het niet weten, we hebben zelf al miserie genoeg. Ja toch?

De vraag verloor zijn authenticiteit en kracht. Wat bedoeld was als oprecht en amicaal werd routineus en nietszeggend.

Vandaag is dat nadrukkelijk anders. De intonatie is niet meer hetzelfde. Het antwoord verontrust nog vóór de vraag is geformuleerd. Ze zaait onrust en twijfel.

Vandaag zal de repliek op die vraag alleszins anders zijn dan voorheen.
Vanaf nu heeft ze terug de oorspronkelijke betekenis.

Laat ons dan nú, nu de meesten van ons er noodgedwongen de tijd voor hebben, het antwoord afwachten en eindelijk eens luisteren. Zonder vooringenomenheid. Zonder onderbreken. Laat ze uitspreken. Wacht op de echte boodschap die pas na de smalktalk komt. Luister! Laat waarmee je bezig bent vallen. Onmiddellijk! Dit is belangrijker.

Onzekerheid en angst is er nu bij iedereen. Laten we mekaar nu opvangen. Het kan en mag nu niet rechtstreeks. We hebben nog altijd wifi. Neem je telefoon: bel, skype, whatsapp, messenger….
Mogelijkheden genoeg maar je moet het vooral doen.

Angst is een slechte raadgever. Dat klopt en ook ik word momenteel overspoeld met vrees. Ik stuur berichten naar mijn naaste familie om hen schrik aan te jagen over verhalen van hier in Italië. Is dat de goeie manier? Wellicht niet. Toch is wat ik hen vertel niet uit de lucht gegrepen. Ik probeer ze voor te bereiden op wat er misschien komen zal. Dit doe ik uit pure liefde. Niets anders.

Naïef zijn en je kop in het zand steken helpt nu niet meer.

Soms is het beter je kwetsbaar op te stellen dan de schrik voor jezelf te houden. De opluchting komt vanzelf als je er met iemand kunt over praten.

Het is een tijd om individuele actie te ondernemen en verantwoordelijkheden op te nemen.

Kijk naar de lamentabele Europese aanpak van dit wereldprobleem. Het is om mee te huilen. Letterlijk!

Waar is Europa nu? Waar zijn die grote geldschieters?
Vorig jaar in april ging de Notre-dame ten onder aan een hevige brand.
In nog geen 24 uur werd er 700 miljoen gedoneerd door miljardairs, bedrijven en overheden. Nu niets, nada, noppes. Heeft het te maken met belastingvoordelen?
Hoor jij ze nu luiden, de klokken? Waar zijn de Gucci’s, Armani’s, Louis Vuittons en Bono’s nu?
Ik hoor ze niet.

Europa lijkt niet te bestaan in deze crisis. Bij het eerste ernstige voorval hebben we ‘nationale verantwoordelijkheid’ en mag elk land apart zijn grenzen stellen. Alsof het virus daar stopt.

Europa’s inbreng:

• Allemaal handjes wassen!
• Allemaal 1 meter afstand houden!
• Allemaal thuisblijven!

Verder?
Elk voor zich! Zonder enige schaamte.

De ‘call to action’ klimaatspijbelaars zijn uit de picture.
Resultaat is er nu meer dan ooit.
Het virus zorgde inmiddels voor een klimaatvriendelijker milieu.
Wilden zij hiervoor het volk eerst op de knieën krijgen? Het leed die zicht nu afspeelt? Deze opoffering was zeker niet hetgeen ze voor ogen hadden.

Zwanen die terugkeren naar de kanalen van Venetië. Het water daar is in 60 jaar niet meer zo helder geweest.
Dolfijnen die gespot worden aan havens.

Deze mooie beelden die me een glimlach ontlokken verdwijnen in het niets na het zien van de colonnes legervrachtwagens die lijkkisten vervoeren naar de andere crematoria in Italië omdat ze met overcapaciteit kampen. Ze kunnen het niet meer af!
Je kunt een vergelijking maken met de emoticons die je gebruikt in je berichtjes maar dan in ‘real life’. Van lachende smiley naar wenende.

Hier komen we nog eens met de voeten op de grond.

De wereld op zijn kop! Dat is nog zacht uitgedrukt denk ik.

Het begrip ‘blijf in je kot’ is voor velen moeilijk te verteren. We zijn nu eenmaal sociale dieren die nood hebben aan een babbel face to face en een echte knuffel.
Maar de tijd tussen besef en realiteit is de grote boosdoener.
Is het hard? Uiteraard is het dat. Het is een moeilijke oefening.
Elk karakter is anders en iedereen ervaart dit anders. We zijn allemaal mensen.

Vroeger ging papa werken en zorgde mama voor al de rest. We hebben allemaal gewild dat de vrouwen evenveel kansen kregen en terecht! Daar heb ik ook voor gevochten. Maar ineens moeten we thuis werken en de kinderen les geven. De basis van het ouderschap komt nu plots te boven en we weten ons hier geen raad mee.

Ondertussen hebben wij Italianen het wel heel goed begrepen. Vandaag werden de maatregelen nog maar eens aangescherpt.
Wat moeten we doen? Beetje samenhokken? Nope!

Iedereen blijft thuis met de personen die daar wonen. Punt.

Wordt het nog erger? Vermoedelijk wel.

Wat een sprint moest zijn zal waarschijnlijk een marathon worden.

Organiseer boodschappen voor mekaar. Er zijn genoeg apps waar je iedereen kunt aan toevoegen. Laat nu de mensen in je familie die toch thuis zijn, zich sterk voelen en niet ziek zijn boodschappen doen. Stuur een realistisch lijstje door en zet het aan de deur. Regel de kosten online. Simpel maar belangrijk. En blijf vooral ‘thuis’!

Hoe minder acties hoe meer resultaat er zal kunnen geboekt worden.

Zorg goed voor elkaar en voorál voor jezelf. Vergeet niet te bellen om te vragen ‘hoe gaat het met je?’.

Laat me gerust een bericht .

Katrien

Io resto a casa – Andrà tutto bene!